Στο σχολείο οι συμμαθητές μου με έλεγαν Μαγκάιβερ από τον τύπο στην συγκεκριμένη σειρά που μπορούσε με ένα κομμάτι σχοινί να κάνει θαύματα για να ξεφύγει από τον κίνδυνο που βρισκόταν! Την λάτρευα εκείνη την σειρά και τον συγκεκριμένο ηθοποιό και γι αυτό δεν με ενοχλούσε το παρατσούκλι που μου έδωσαν.

Τώρα ο λόγος που μου το έδωσαν ήταν γιατί είχα πάντα στην τσάντα μου στο σχολείο τα πάντα. Από ψαλίδι μέχρι κλωστή και βελόνι! Όλοι στην τάξη μου ήξεραν ότι θα έβρισκαν τα σε μένα ότι ζητούσαν. Κατα βάθος χαιρόμουνα γιατί με χρειάζονταν.

Το σχολείο δεν ήταν και η καλύτερη περιόδος της ζωής μου.Δεν είμαι απο αυτούς που αναπολουν τα σχολικά χρόνια με νοσταλγία. Για μένα είναι thank God is over! Σίγουρα είχα την παρέα μου και ήθελα να πηγαίνω σχολείο το πρωί( τις πιο πολλές φορές) αλλά ποτέ δεν ήμουν στο in group.

Τώρα συναντώ συμμαθητές ή συμμαθήτριες μου και δεν με αναγνωρίζουν! καθόλου όμως! τόσο πολύ έχω αλλάξει,προς το καλύτερο πιστεύω. Ενώ οι πιο πολύ απο αυτούς δεν έχουν αλλάξει καθόλου.

Ενώ όμως είσαι στο σχολείο έχεις την ανεμελεία σου, την αφέλεια σου, τον δικό σου μικρό και απλό κόσμο. Αυτά μόνο πεθυμώ από την εποχή που ήμουν σχολείο.

Όταν βγείς από το σχολείο όλα αυτά τα χάνεις και αντικαθιστόνται από μαλακίες, υποχρεώσεις, ευθύνες των πράξεων σου, προσποίηση και άλλα τόσα σκατά που πρίν δεν ήξερες καν.

Μια άλλη φορά θα σας πω πως έχασα την αφέλεια μου και την απλότητα της σκέψης μου.