Στο σχολείο οι συμμαθητές μου με έλεγαν Μαγκάιβερ από τον τύπο στην συγκεκριμένη σειρά που μπορούσε με ένα κομμάτι σχοινί να κάνει θαύματα για να ξεφύγει από τον κίνδυνο που βρισκόταν! Την λάτρευα εκείνη την σειρά και τον συγκεκριμένο ηθοποιό και γι αυτό δεν με ενοχλούσε το παρατσούκλι που μου έδωσαν.

Τώρα ο λόγος που μου το έδωσαν ήταν γιατί είχα πάντα στην τσάντα μου στο σχολείο τα πάντα. Από ψαλίδι μέχρι κλωστή και βελόνι! Όλοι στην τάξη μου ήξεραν ότι θα έβρισκαν τα σε μένα ότι ζητούσαν. Κατα βάθος χαιρόμουνα γιατί με χρειάζονταν.

Το σχολείο δεν ήταν και η καλύτερη περιόδος της ζωής μου.Δεν είμαι απο αυτούς που αναπολουν τα σχολικά χρόνια με νοσταλγία. Για μένα είναι thank God is over! Σίγουρα είχα την παρέα μου και ήθελα να πηγαίνω σχολείο το πρωί( τις πιο πολλές φορές) αλλά ποτέ δεν ήμουν στο in group.

Τώρα συναντώ συμμαθητές ή συμμαθήτριες μου και δεν με αναγνωρίζουν! καθόλου όμως! τόσο πολύ έχω αλλάξει,προς το καλύτερο πιστεύω. Ενώ οι πιο πολύ απο αυτούς δεν έχουν αλλάξει καθόλου.

Ενώ όμως είσαι στο σχολείο έχεις την ανεμελεία σου, την αφέλεια σου, τον δικό σου μικρό και απλό κόσμο. Αυτά μόνο πεθυμώ από την εποχή που ήμουν σχολείο.

Όταν βγείς από το σχολείο όλα αυτά τα χάνεις και αντικαθιστόνται από μαλακίες, υποχρεώσεις, ευθύνες των πράξεων σου, προσποίηση και άλλα τόσα σκατά που πρίν δεν ήξερες καν.

Μια άλλη φορά θα σας πω πως έχασα την αφέλεια μου και την απλότητα της σκέψης μου.

Τα έχω βαρεθεί όλα, τα club, τα cafe, να βλέπεις συνέχεια τα ίδια άτομα τα ίδια κτίρια τους ίδιους δρόμους.

Η τελευταία φορά που ενθουσιάστηκα με νέες εμπειρίες ήταν τον Αύγουστο που πήγα διακοπές στην Βουδαπέστη! Τί είναι τελικά αυτό που παθαίνουμε όταν βγένουμε εκτός Κύπρου?Αμέσως νιώθουμε απελευθερωμένοι, ανοιχτόμυαλοι, απολαβάνουμε ουσιαστικά πράγματα.

Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ νιώθω πολύ καταπιεσμένη με τα πρέπει που σου επιβάλει η κοινωνία αυτή της χώρας. Πρέπει να είσαι καλό κορίτσι(λέμε τώρα!), πρέπει να κάνεις τι σου λένε, πρέπει να σπουδάσεις, να βρείς καλή δουλειά, να παντρευτείς(αυτό ειδικά αν δεν το κάνεις έχεις αποτύχει γενικά σαν άνθρωπος!), να κάνεις παιδία ώστε να φέρεις και άλλες ψυχές σε αυτό τον κόσμο που θα παίζουν αυτό το ηλίθιο παιχνίδι που παίζεις εσύ κάθε μέρα και υποτίθεται είναι η ζωή σου και άλλα τόσα πρέπει που δεν τελείνουν ποτέ!

Έτσι σε μια απελπισμένη προσπάθεια να μην γίνω ένα ζόμπι μπροστά στην τηλεόραση βλέποντας σειρές και γίνει το μυαλό τελείως πουρέ προσπαθόντας με αυτό το τρόπο να δραπετεύσω από την τρέλα γύρω μου, είπα να αποκτίσω νέα ενδιαφέροντα. Είπα να μάθω ραπτική, ηλίθιο το ξέρω αλλά συχωρέστε στην απελπισία μου και εγώ... αλλά αποφάσισα ότι δεν είναι καιρός για ράψιμο αφού μπορείες να κάνεις μια βόλτα και να βρείς τα πάντα ΄΄ηδη ραμένα στα καταστήματα. Έμαθα να παίζω soduku, ενδιαφέρον δεν λέω και με έκπληξη ανακάλυψα οτι ξεκουράζει το μυαλό. Αγόρασα ποδήλατο! το οποίο το καβαλησα για 2 μήνες και τώρα βαριέται και αυτό έξω από την εξόπορτα του διαμερίσματος μου! είπα να αρχίσω άλλες σπουδές σε κάποιο θέμα που με ενδιαφέρει αλλά πρώτο δεν βρίσκω κάτι (σίγουρα δεν θέλω λογιστικες και άλλε μαλακιες) και δεύτερο για να βρώ τα λεφτά που χρειάζονται, θα το πω ευγενικα, θα πρέπει να πουλώ το κορμί μου!

Και φτάνω στην τελευταία μου προσπάθεια μετά από προτροπή μιας φίλης να γίνω bloger! Τι να σας πω?! βρίκα επιτέλους ένα χώρο έστω και στο ιντερνετ που δεν νιώθω φρικιό! γιατί να σας πω την αλήθεια τον τελευταίο καιρό άρχισα να νομίζω ότι όλοι άλλοι είναι νούσιμοι και εγώ η τρελή! τόση τρέλλα κυκλοφορεί πλεόν! Τρέλα στον δρόμο, στη δουλεία, στα καταστήματα... έχουμε χάσει τα ττάσσια!

Έτσι ελπίζω μέσα από αυτό το νέο μου επιχείρημα να καταφέρω να διατηρήσω την νοημοσύνη μου και να μην με πάρει και εμένα ο ποταμός!